landan adam.

Sevgili Eşime, Emine'ye...

2011-04-09T23:54:00.003+03:00

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN HAYATIM,
NİCE MUTLU SENELERE BERABER ULAŞMAK DİLEĞİYLE.
SENİ ÇOK SEVİYORUM.

uyku

2009-10-22T17:18:00.001+03:00

baş ağrısıyla karışık bir günün saatinden habersiz yollardayım. girdiğim her kapının ardında tuhaf bir aptallık kokusu duyuyorum. o ortamda bir şekilde bulunan insanların, ne kadar da mutlu ve kaynaşmaya açık olduğunu izliyorum, tek istediğim olmamaktı sadece. iki elimin işaret parmaklarını birbirine değdirince ne olabileceği üzerine düşünüyorken buluyorum kendimi, sonrasında da taksinin içindeyim. şoför sanırım benimle bir şeyler konuştuğunu sanıyordu, ben ise yeryüzüne biraz sonra düşecektim. psoriasis belki bir işe yarayabilir anlamında beynimde bazı düşüncüler dönüyordu, olmayacağına da bir o kadar emindim. olumsuz olana emin olmak, olumlu olana emin olmaktan daha az şaşırtıcı sonuçlar verirdi zaten. bir ara çok yavaş yürüdüğümü fark ettim, şimdi ise uyuyorum, evet tam şu an uyuyorum; uyanınca bir şeyler uçup gider umuduyla..

baslik vs.

2009-07-18T00:56:00.000+03:00

sigara almak için yoldaki bir bakkala girdiğimde cino çikolata gördüm, çok duygulandım ve onu yedim. sigarayı da daha sonra başka bir bakkaldan aldım. metro istasyonuna girmeden önce, havanın geçen haftalara göre daha bir ılımlı davrandığını düşündüğümü hatırlıyorum şimdi. sonra lost izlemiştim. bir de prison break, ardından simpsons. simpsons komikti. rushmore filminde, bill murrray’in ağacın arkasına saklanıp öğretmeni izlerken öğretmenin onu fark etmesiyle devam eden o sahneye çok gülmüştüm. ayrıca, royal tenenbaums filminde ağzından sigarayı bırakmayan kadının geçmişinin gösterildiği o kısa sahneye de. vakit yatmak için erken olsa da, yarın işe gidileceğini düşündürecek kadar geç olmuş, şimdi onu düşünüyorum, sonra görüşürüz.

daha da

2008-07-16T14:09:00.000+03:00

ellerim boşta kaldığında sıradan bir kasım günüydü. doğum günüme az kala bana ait sandığım ellerim yoktu bedenimde. ne kadar da bendim hâlbuki yaşadıklarımda. ki nerelerden geçip gelmiştik, o basit kasım sabahına.

biraz deniz havasında saklıydı hayatım, biraz da kat edilen mesafelerde. neden be dedim kan kırmızı gözlerimle, sonraki bir sabah uyandığımda, yine kendimi kendime veremediğimde. neden ben sırt sırta verdik sandığımda sadece boşluk olduğunu fark edememiştim ardımda. o kadar mı ağırdı boşluk ya da boşluk kadar mıydın?

karar vermek zordur, ne yaşarsan yaşa diğer vermediğin kararın sonucunu bilemeyeceksindir, neden karar vermek zorunda kaldığını da unutarak.

bu sabah kapımı çalarken

2008-02-27T00:42:00.000+02:00

kendimi, ikiden fazla olduğunu bildiğim bir sayıya ayırdığımı hatırlıyorum, bundan yüzyıllar önce, sanki. anlatacak hikâyeleri olmayanlardanım ya da hikâye anlatamayanların, kendilerini hikâyesiz hissetmeleri ile benzeşen bir atmosferdeyim. tam olarak ne olması gerektiğinden de emin olamıyorum fakat ne olmaması gerektiğini çok da iyi biliyorum. kendimi bazı vakitlerde silkeleyip toplayınca, bir o kadar da farkında olmama rağmen, kendimi, kendime, ne olmaması gerektiğine yakın olarak buluyorum, toplamda.
ve ben, o tanımadığınız ben değilim.

içerisinde at koşturabilemeyeceğin

2008-02-18T00:41:00.000+02:00

hızlı adımlarla yaptığım yürüyüşümü kesmeden, siyah renkli ayakkabılarımın üzerinin az da olsa çamurlandığı gördüm. böylece zamandan tasarruf edip etmediği mi düşünmüyordum bu sadece böyle olduğu için böyle yazıyordum.

gideceğim yer, daha önce de birçok kez gittiğim bir yer olduğu için, sanki gidilesi pek zor değilmiş gibi bir his veriyordu bana. kulaklarımın donacak kadar üşümüş olmasını bile biraz sonra hatırlayacaktım.

pek hatırlamasam da ne hakkında olduğunu, yürürken yine bir şeyler düşünüyordum.

aniden yürüdüğüm yol üzerindeki sokak lambalarının birçoğu sönüverdi, başımı yukarı kaldırıp lambalara bakarken birden gözüm aya doğru kaydı, sonra da siyaha çok yakın koyuluktaki mavi gökyüzüne.

hâlbuki şu bahsettiğim an sadece bir dakikalık bir zaman dilimine aitti. ama işte benim için hayat sokak lambalarını söndürüp, aya bakmamı sağlarken, sokak lambalarının sönmesi için bir trafik kazası gerekmişti ve bu kazada biri hayatını kaybetmek üzereydi, etrafta insanı iliklerine kadar donduracak bir hava vardı.

evsiz bir dünya vatandaşı yine kendi gibi sahipsiz bir köpekle soğuk rüzgârın pek erişemediği tenha ve kuytu bir yerde uzanmıştı ve aslında adam zaten soğuktan ölmüş ancak köpek yalnız kalmamak ve onu yalnız bırakmamak için orada yatıyordu.

elektriğin kesildiği bölgedeki bir evin perdesine içeriden bir ışık vuruyordu. muhtemelen de mum yakılmıştı ve belki de ‘hay ben bu elektriklerin’ deniliyordu bir çok evde. ve evet sonra nasıl oldu da oldu hiçbir şey olmamış gibi oldu.

burası zaten su içmek için mutfağa gittiğim kısımdı ve odam çok soğuk olduğu için beynim git ısınacak bir yer bul lan salak, diyordu ya da buna benzer bir şey. hazır konu değişmişken, unutmak istediğin bir şeyler olduğu zaman biraz üşü iyi gelir her boku unutabilirsin. bazen bazı şeyler uzun zaman alır fakat bla bla bla gibi bir cümle de bünyeye iyi gelmez çünkü yarın işe gitmeliyiz, erken yatıp erken kalkmalı, önce sola sonra sağa ve sonra, son kez olarak da sola bakmalı ve mutlu bir hafta başına başlangıç yapmalıyız. ama bu demek değil ki, gibi bir girişle zaten bu dünyaya da bir şey veremezsin, ancak sabah metroya kadar yürümek için karlar üzerine basacağın o sıralarda ağzında büyük bir salatalık dilimini yerken çıkan o sesin, karlar üzerine bastığında çıkan o sesle benzeşmesine dayanarak, dünyaya ben de bir kar parçasıyım mesajını verebilirsin. ne de olsa ağzın var, salatalık da elinde.

2038, yamalı bir asfalt üzerinde. pazar. çoraplarım mavi, saçlarım taralı.

ölmeden önce en az çok kere yaptıgım onca şeylerden biri

2008-02-12T09:55:00.000+02:00

metronun camından dışarıyı seyrediyordum. derken metro inmem gereken istasyona geldi.
indim.

düşününce...

2007-12-22T02:21:00.000+02:00

adım adım ilerleyen kuyrukta yitirilmişti…

geçtiğim her sokak lambasının önüne düşüyordu gölgem; aklımı emanet etmeye çalıştığım gereksiz ayrıntılarla. kırmızısı yanmış trafik lambasının yeşilini bekleyen hayatlar, havaların ne kadar soğuk olduğunun bahsedildiği yan yana yürüyen hayatlar. esen rüzgârın soğukluğu kulaklarımın ne kadar üşüdüğünü düşündürtmüştü bir an. artık sabah kalktığımda yorgan dışındaki yaşamın soğuk olduğuna alışabilecek kadar uyanmıştım sabahları. ama ben sadece yürüyordum öylesine, öyle işte, bir yere gidilir gibi, sanki.

aklıma düşenler hiçbir zaman tek bir konu üzerine olamamıştı, olması da gerekmiyordu zaten. hep bölük pörçük, daldan dala atlayan küçük kesitler ve kimi zaman yarım kalan tüme varmaya çalışmalar. her biri aslında birbirinden ayrı her biri de olabilirdi. düşünmek gerekmezdi ve ben düşünmezdim aslında sadece sonra hatırlardım. onları bir noktada toplamak sonra da fırlatmak istermişim meğer.

bazı sabahlar kalktığımda ‘yeni bir gün ve şu an bir sorunum yok güne dair, acaba canımı sıkan sorunlar nasıl ortaya çıkıyor, bugün bunu inceleyip kopma noktasını bulayım’ derdim. ama günü bitirirken hatırlardım bu sözleri sarf ettiğimi. yaşarken unutulurdu zaten, yaşarken sadece yaşanılırdı sonra düşünülürdü.

hiçbir veya birçok şeyi amaçlamadım da ben, amaçsızca yaşamanın anlamını düşündüğümde istemsiz, bilinçsizce kurgulanan amaçlarla çevrelenmiş bir hayat görüyordum kendimde. farkına vardığında yeni bir güneş mi doğacaktı hayatına, soğuk rüzgâr senin yüzüne çarpmayacak mıydı?

bir şeyler sorgulanmadan ya da düşünmeden önce de vardır.
ve keşfettikçe de yitirilir.

punto

2007-12-10T03:00:00.000+02:00

insanlar hep daha fazlasını istediği için ölüm vardır.

olur bazen

2007-11-12T02:07:00.000+02:00

olur bazen, bir şeylerin olmasının gerekliliğini hissedersin üzerinde. lâkin her şey biraz sonra geçecek ve bitecektir. sen sonra belki de hatırlamayacaksındır. bu hep olur zaten; üzerinde hissetmek.

olur işte sanki dünya birden senin aksine döner sanırsın. işte sanırsın. okul bitince de bir şeyler sanılır, hava soğuk mu gelir ne, üşünülüverilir birden.

su içerken bardağın alt kısmını yukarı doğru kaldırırken ve o anda su seni rahatlatırken bunları hiç birini düşünmezsin. insan aslında pek bir şey düşünmez ne kadar çok düşündüğünü sansa da. bunu da bilirsin ama her bildiğini bir araya getiremezsin.

inan ki, hiçbir şey olmaz… su güzeldir ve güneş bizi ısıtır.

2007-11-09T01:52:00.000+02:00

sen güldüğünde
uzaklaşıyor
her şey
sesinin tonu,
mutluluk

duyarsın sesini
ve tonu
mutluluğu barındırır
ve seni
uzaklaştırır tümden
bölünürsün

hercümerç

2007-08-02T00:09:00.000+03:00

içinde yaşam barındırmayan yeryüzünde,
gökyüzünün ölüme yattığı sırada,
yarıçapındayım evrenin.

çürümeye yüz tutmuş saniyeler
sona varan tüm günü boğmak üzereyken
bir hırıltı ile kesiliyor, yaşamsızlık.

ve yaşamsızlık boynumdan kıskıvrak yakalıyor.
ve gökyüzü ağlıyor.
ve ben kendimi ölüyorum.

hüzüntülü açlık

2007-05-21T04:10:00.000+03:00

karla karışık gece yağarken yağmurlarıma, yürümeyi seçiyordum aynamın kırıldığı yere doğru ve kendimi buluyordum; kendime şarkı sözü yazarken ve üzerimde tüm dünya, bana bakıyordu, dünya demek insanlar demek değildi. dünyanın tüm akli dengesi bozulmuştu, dünya demek insanlar demekti. uzandığımda uyandığımı hatırladım. paragraflarımı düşürmüştüm ve hepsi kilimle aynı renkti. kilimi silkeledim balkondan aşağı, bütün kelimelerim ölüme düşüyordu bense lüzumsuz bir gevezelik yapıyordum iç dünyamda. birazdan kapı çaldı, gelenler alfabenin bir çok harfiydi. büyük olanlar yanında küçüklerini de getirmişlerdi. ve onlara söz verdim. sonra pilavın tuzu az olduğu için ağlamıştım. aç kalmıştım... şimdi ise gidiyorum yumuşak yastığa başımı koymaya. sabah telefonumun sen çalmasını bekliyorum.

timedate.cpl

2007-05-11T16:55:00.000+03:00

zamanın her zaman biraz zamana ihtiyacı vardır

2007-05-02T14:18:00.000+03:00

öldürmüştü katı haliyle zamanı. ve olağan sona doğru varırken, gerçekliğinden sıyrılan çiçeklerin yaprakları artık toprağın tek sahipleriydi. hayat senin ne kadar yukarıdan düşebileceğinle ilgileniyordu o sıra. sen, içinde büyüyen o tatsız evrenin her damlacığında boğulurken, sevdiğin çiçekler de artık o toprağa ait değildi. birbirlerini tamlamaktan vazgeçtikten sonra her biri anlamsızlık yetiştiriyordu geleceğine. ki gelecekleri kendileri değildi ve her depremde de bir payları vardı. siyah bulutların öfkesi, su daha büyüktü topraktan ve ağlardı insan. hep ağlardı. insan ayaklarının altına alırdı küçük olanı, bitince ağlaması altına girerdi ayaklarının. ve insan ağlardı.

tefrika

2007-04-24T20:26:00.000+03:00

insanların koyunlardan tek farkı, koyun olmamalarıdır ve cep telefonları da sabit telefonlar gibidir.
her ne kadar ile başlayan bir cümle kurmak istesem de, bir o kadar da kurmuş olduğumu fark ediyorum ki, noktayı koyuyorum.

nerede hiçkimse

2007-03-20T01:47:00.000+02:00

yatağa girdiğinde artık bir şeyler hakkında düşünecek vaktin olmuyor ve gözlerin sadece uykuya doğru koşuyorsa, siyah beyaz mı yoksa renkli televizyon mu sorusunu sorabilirsin herhangi bir şekilde, herhangi bir aklınla. siyah beyaz acaba geçmiş mi demekti veya renkli televizyon gelecek miydi? gelecek, sonraki gelecekten bakıldığında geçmiş güzelliğini mi hissettirecekti. hiç beğenmediğin yarına uyuduğun o cansız bugünün. belki de bir bardak barut içmiştin ölmek üzere uyanırken. korkuydu belki de eline almaktan çekindiğin fotoğraf, neler gizliydi fotoğrafta... renkli televizyon içindeki siyah beyaz televizyon ve hepsi sen uyurken gördüklerindi, bir yudum barut, seni, yavaş yavaş hızlı uyandırandı. ve o sana el sallar ve sen hep ardı dönük ayaklarının altında bir çift fotoğrafla, teki başka...

aslında iki nokta

2007-02-26T01:13:00.000+02:00

ben sıcacık odada iliklerime kadar titriyordum, sol gözüm yatmayı istiyordu, sağ gözüm ise günün aydınlanışını görmek. kendimde değildim. sanırım. belki de aklımdı bunu bana söyleten, ki ben bu cümleleri dudaklarımın arasından çıkarmadım.
hayat aslında ve aslında hayat.

2007-02-21T00:45:00.000+02:00

bir gün şöyle bir şey olmuştu. işte böyle bir cümlenin şu anda kurulabilmesi için ben o zamanda ‘şöyle bir şey’i yaşamıştım. son zamanlarda diye başlayan cümleler, devamını getirecek kelimelerin de cakasını bozar. aynı ‘bir gün’de olduğu gibi. bir de, ‘hani’ vardır şiirsel anlatımlarda fiyakayı bozan. o an, işte böyle bir şeydi anlatılmak istenen.

çok pis döverim!

2007-02-20T00:38:00.000+02:00

bazen kendimi hiç de kendime benzetemiyorum. kafamda o kadar çok şey dönüyor ki, ne yapmam gerektiğine bile karar veremiyorum değil, ne yapmam gerektiğine karar bile veremiyorumu dahi bulamıyorum. sence bunları yazmalı mıyım? yok hayır, yazmamalıyım, onları toparlamak, cümleye dökmek, sanki doğru anlatılması gerektiğine inanıyorum ve yazarken tekrar tekrar o düşüncelerin üzerinden geçmek istemiyorum, yoruluyorum. otobüs yolculuklarında kafamı cama dayayıp aklımdan geçenleri izliyorum. sürekli yeşil ve dağ görmekten bir farkı yok ve zaten bir süre sonra da baktığım yerde artık dağlar, taşlar, çimenler beliriyor. belirmek. delirmek.
uzakta bir yakın belirdi, yanına vardığımda çoktan uzakta delirmişti.

iyi ki doğdun!

ondört 02

2007-02-15T02:38:00.000+02:00

alexander graham bell, 1876 yılının 14 şubat’ında sevgilisini ihmal ederek telefonu icat etmiştir. sonra zaten telekom, turkcell, filan. evet sevgililer önemlidir ancak erkek adamın sevgilisi olmaz, hatunu olur. mesaj da çekmez, direk arar, sorar. birbirine çağrı atan sevgilileri de bu sitenin bana vermiş olduğu bu güzel fırsatı kullanarak buradan* kınıyorum.

* oturduğum yerden

mim faciası

2007-01-24T12:50:00.000+02:00

bir mim faciasına daha, yine derin iz tarafından yakalandık :)

beş yıldır aynı bilgisayar firmasında bıkmadan, usanmadan çalışan ve bu sayede de evindeki bilgisayarında 1500 gb lik bir harddisk topluluğu barındıran, gününün dörtte üçünü 17” veya 19” karşısında geçiren bir insanımsıyım.

eve dönüş için binilen metronun 13 dakika süren yolculuğu boyunca bu akşam ne yapmalıyım ya da bu akşam kime söz verdim diye düşünen ve eğer birine söz verilmemişse, bu akşam ne yapsam diyerek bütün geceyi hiçbir şey yapmadan geçiren; evden işe, işten eve insanıyım.

film izlemeyi seven fakat ama lâkin, izlemeye başlayabilme kısmını bir türlü beceremeyen, “şimdi ömrümden iki saat çalacak, buna değmeli” diyerek, filmlerin detaylarına netten ulaşan ve bir türlü seçip beğenemediği için, izleyemeden “hay allah! yine geç olmuş” diyen bir saçma sapanımsıyım.

çok sıkı bir pes6 oyuncusuyumdur. bizim eve gelen ve eli gamepad tutabilen herkesi karşıma alıp dövmüşlüğüm vardır. buradan yola çıkarak futbol ile çok fazla ilgili olduğumu ve her perşembe akşamı yaptığımız halı saha maçlarında vasatın üzerinde bir performans sergilediğimi söyleyen basın grubu çalışanlarına teessüflerimi bildiririm.

aşırı derecede her şeyi ve kendini umursamaz olan ben, o hayatıma girdiğimden beri, kendimi ve birçok şeyi daha bir umursamayı başarabilmiş, geri dönüştürülebilen örnek insan modeliyim.

sağ kanattan yaptığım ortaya kafa vurmasını istediğim kişiler:
7.oda
bessy
bitkisel
dir.

ve yine de ki

2007-01-18T01:23:00.000+02:00

kuytu bir karanlık kaplıyor
ruhumu
ve
gökyüzü çatlamış
umutsuz bir sabaha
koşarken
ben o şehirde ağaca asılıyım
ardımda güneşin bitişi
ve
kanımda sigara külleri

ışık kuytu karanlığın sahibi
beyaz sabah keskin ellerinde
adımlarımı yitiriyorum
dar sokaklarda
ve
kaybolmuş hayat yine
inadına karşımda

bir yaprak daha ellerimden
düşerken
finalde
kınından çekilen kılıç
kuytu ışık ve
anlamsız kör oluşum

*

2007-01-15T20:16:00.000+02:00

Yokoluşumu sağlayan bir uğultuda buldum kendimi, öncesi...

özel: seksenler -nostalji-

2006-12-06T00:58:00.000+02:00

çığlık

2006-12-02T12:42:00.000+02:00

uzun süredir kalemime yazamıyordum kendimi; saçma sapan bir karanlık elimde, dizimde çocukluktan kalma yaralar ve işte zaten içsel kavgam, dışa doğru ve dünyaya teğet geçen yaşamım. kopuk kelimelerimin anlam bütünlüğü ve kullanılmayan kelimelerin yerine koyduğum hayat tecrübeleri… kendime yaptığım darbe sonucu; kendimi, kendimden indirdiğim soğuk hava dalgalarına karışan sessiz nefesim. titrek ellerim ve sadece dünyaya inat ve dünya dağ misali; ben küskün…

zenginler hızlı kalkar

2006-11-22T12:58:00.000+02:00

ulan bir insan bu kadar mı o kadar olur? ben bu satırları yazarken sağ tarafta: “örnek: bir kopyadan çok yazdır.”yazmaktaydı, evet hayat akıp gidiyordu. öğretmenim diye bağırmaktan, hocam diye anırmaya geçilen o dönemlerde laboratuvar’da bilgisayar başında disket formatlamayı öğreniyorduk. hocam dediğimiz öğretmen masanın kenarına oturmuş, bill gates’den bahsediyordu. ekranda da % 52 biçimlendiriliyor yazıyordu, akıyordu hayat; hoca dediğimiz adam olacak öğretmen de bize hâlen daha bill gates’den bahsediyordu. sanki peygamberden, atatürk’ten bahseder gibi. manyaktı bu adam ama yetişkindi, oradaki ama’nın orada ne işi vardı, kim bilir ne sorunları da.. giy ayakkabılarını kalkıyoruz.

ve, ki

2006-09-26T05:58:00.000+03:00

ve

geldin işte.
ellerinde dokunuşlarım,
kirli düşlerinin ışığı,
gözlerimde...

ki

asılmış bir yıldızdın,
gecenin mahkemesinde.
an sızlarken içimde,
düştün düşlerime...

sızı'ntı

2006-06-28T23:11:00.000+03:00

kısa bir rüyanın içinde uyurken bulduğumda kendimi, sadece bakakaldım; ben’ime. elimi tuttum ve kulağıma fısıldadım; söyleyemediklerimi. belki de aklıma gelmeyenlerdi söylediklerim; hayatımın, engelli ve belirsiz süreli itiş kakış koşuşturmacasında. yorgun düşmüşsün dedim; en son elimi bırakırken ellerimden. kendime bir şeyler daha söyleyecektim, fakat diyemedim.
bazen unutur ya insan, hazırlanmıştır belki de, karşılaşınca söyleyeceğim diye... ama öyle şeyler olmuştur ki ve bunu karşılaşınca anlarsın, kendine kızarsın. elimi tutunca kızdım kendime, iki çift lafım vardı ben’ime. benim bana diyemediklerim, kısa bir rüyanın içinde, dibinde...

cartel'e gel

2006-05-11T17:33:00.000+03:00

aklıma, ilkokula gittiğim bir zaman dilimi geldi. yedim. hayır salak. siyah önlüğün cebinde mendilim vardı. ve tırnaklarımı kesmiştim. bindokuzyüzlüyılların birinde doğmuşum. bahçeye kaçan topu almaya gitme konusunda çok iyiydim. çok güzel plase vuruyordum. herkes şaşırıyordu. zaten çok da hızlı koşardım. kesin biri izliyodur beni, beğenip alıp götürecekler, büyük bir futbolcu olacağım gibi bi’şeyler düşünüyordum galiba ama o kadarda emin değilim, düşünmüyor da olabilirdim. ben o zaman büyümek ve bi’şey olmak falan nedir bilmezdim. önlüğe takılan yaka boktandı. cin ali, en iyi ali. bizimkiler’de de ali vardı, ben onu izlerken o benden önce ortaokula başlamıştı. demek ki benden büyüktü. çok zekiydim. zaten ben siyah önlük içinde zayıftım. daldan dala ve kopuk yazıyorum. ilkokul örtmenimiz hemşerimizdi. bana hep hemşerim derdi ben anlamazdım. 3. sınıftayız ve siyah önlüklüyüz işte o zaman anladım. kavradım desek iyi olur. çok aptalmışım ben lan. ilkokulda hiç andımız okumadım. ve hiç istiklal marşı da. kaçıyordum böyle öretmen gelip seçiyordu ben hep sığışırdım. sığışmak ne lan. ama bir kere aptallığıma denk geldi. sınıftayız, şiir okumak isteyen var mı diye soru sordu örtmen. ben de parmak kaldırdım. meğer yirmi3 nisan geliyormuş, onun içinmiş. hay allah ben de tahtada okucam sanmıştım. biz yedi siyah önlüklü ve bir pamuk örtmen prova yapıyorduk. 23 nisan’ın a harfi bendim. yirmi3 nisan geldi, çıktım okudum. okuduktan sonra, sustum. kimse alkışlamadı. meğer benden sonra n harfi varmış onu bekliyorlarmış. sonra alkışladılar. ben de önlüğümü çıkarıp seyircilere attım. beslenme notum iyi’ydi. karnenin sağ kısmındaki o notları zaten hiç anlamamıştım. hepsi pekiyi. bu cümle çok güzel. karnen nasıl? hepsi pekiyi. hepsi mi? evet. vay be! yirmi3 nisan’da a olan var ya, işte o bendim. ilkokul bitiyorken herkes ağlıyordu ‘örtmenim biz sizi bırakmak istemiyoz, hep gelcez, görcez sizi’. yalan bunlar. ben hep atari salonuna gittim. street fighter’da karşılıklı oynamak aduket ve aryuken becerisi sergilemek çok daha zevkli ve öğreticiydi. ve zaten ben ne öğrendiysem dershanede öğrendim. bi ara özgeçmişimi yazıcam, ama önce anneler günü için hediye almalıyım.

söyle

2006-05-09T12:55:00.000+03:00

olur öyle,
bazen.
olmaz,
bazen de.

ve zaten bu hep böyledir,
her zaman.

kör

2006-05-06T01:15:00.000+03:00

bir vakit,
ve yine gecenin,
karanlık aydınlığı.
aklımda,
olamamışlar.
belki de
olmamalı’lar.
ya da
olamayacaklar.

ve
zaten
hep
dönüşler,
ve
zaten
hep
döneduran
kendin;
en çok
kendin
kadarken.

aman sen'le mi uğraşıcam soru işareti.

2006-05-01T09:58:00.000+03:00

sabah uyandırıldım. perdenin delikli-deşikli kısımlarından görünen dışarısı; soğuk gibiydi. hemen üşüdüm. giyindim, üşüdüm, çıktım, üşüdüm. akşam da dönücem. zaten bu böyle.

hafta sonuna ulaşmak
için.

gibi gibi

2006-04-27T16:27:00.000+03:00

beni, saat iki gibi ara, dedi. saat şimdi, yemekten sonraki bir buçuk. ikide ara demedi, gibi dedi. iki gibi, ben birden iki yaparım, aslında karnede dört yapmıştım bi kere, ama o olmaz şimdi. birden iki yapılır, evet. okul yıllarını atari salonlarında geçirmiş biri için; biri, iki yapmak basit şey. şimdi saat bir buçuk, buçuktan iki gibi bir şey, yok, olmaz. zaten bu postu gönderene kadar saat dört buçuk oldu. dört buçuktan beş vardı. ne güzeldi. altıbuçuktan yedi olunca işim biter, giderim.

kayb-oluşum

2006-04-23T00:52:00.000+03:00

sürekli olarak; bulunduğum yerde olmamam gerektiği, aslında o an olmam gereken yerin, o an bulunduğum yer, mekân olmaması gerektiği düşüncesini gün yüzüne çıkardım. bulunduğum yer ve zaman içinde kaybolamamışlığımla yaşıyorum ve sürekli olarak -belki de yaşanması gereken – bu düşünceler aklım kazan ben çay kaşığı biçiminde döngüye giriyor. o an oradaysam, orada olmam gerektiği için oradayımdır. öyleyse; orada olmamın gerekliliğini yerine getirmeli ve mâdem oradayım öyleyse kendimle bir bütün olmalıyım. ama yok bu öyle kolay bir şey değil. bulunduğum zaman ve mekân bir paradoks ve ben bu paradokstan en kestirme bir doğruyla çıkmalıyım. bu hep böyle süreduruyor. ve kendimi hep bir gece vakti, yalnız olarak bulduğumda bir bütün olabiliyorum. öyleyse yalnızlığımda ya da odamda bırakıyorum; bütünün bir veya birkaç parçasını. odamı yanımda da taşıyor olabilirim yalnızlık olgusunu içimde barındırdığım gibi. hızlı akan, ancak, içindeyken de bir o kadar yavaş akan gün’ü; bir şeyleri bitirmek için bitiriyoruz. ve aslında gün zaten bir şekilde bitecek ve bitiyor. ben kendimi bulduğum ve içinde kaybolabildiğin zamanlarda ancak tat alabiliyorum. ve yine bir yerlerde bir şeyleri ararken, kestirip atıyorum.

‘dünya dışardan, misâl; denizin ortasından güzel görünüyor.’

buğu

2006-04-22T04:26:00.000+03:00

hecele
dim.
kelimeleri
mi.

beni, hiç
tanımadı
ki.
tanımak istediği
ben,
olamayacağım
olaraktı.
ve
öylece
tuttu
elimden.
ben
bıraktım.
ben
kaybettim;
ona
göre.

ben,
hiç, ben
olamayacaktım.
ben,
hep,
ben olacağım’ı
istedim.

bürünmeyi
reddet
tim.

ben
zaten
olan ben
olarak
nefes
tüket
tim.
-eceğim.

ben,
zaten,
olacaksam
eğer;
olduğum olarak,
olmalı
yım.

olamayacağım
olarak
olamayabileceğim
artık,
dünya;
biz seninle sadece,
uyuşamadık.
sen, zaten, olan sen.
ben, zaten, olan ben.
buydu hepsi,
bu kadar
dı
.

bağ ile laç, kaç kaç

2006-04-17T00:05:00.000+03:00

her insan gibi biraz dışlanmışlık ve yalnızlık olgusunu içinde barındıran biriyim. kanatların olmasaydı uçacaktın bilirim ve gülüşlerin ellerinde. varsayalım ki; tek, bir şansın var. dere tepe düz gitmiş kadar yorgunum bu bilmecede.
veya
sıra sıra ihtimâller

ve, kapalıydı kapılara

ya, nerde diyordu anahtarlar

ile çaresizdi,

bakarken "ki" ye

bağlaçlar ayırmıştı
insanı hayattan
ve
şimdi

kendimi kovduğumu farz ediyorum

noktadan

dan,

newton ve döngel kıraathanesi

2006-04-10T21:24:00.000+03:00

birkaç yıldır gel bana bazı bazı tipinde ticarete atılma düşünceleri sarmalıyor oramı buramı, rahat vermiyor. belki de ‘atılmak’ eylemidir beni hep alıkoyan. net cevabı da bulamıyorum, neden yapmadığıma dair. eee diyorum, baştan başla. oturuyoruz kendimle şöyle karşılıklı, başlıyoruz soruları sormaya ve teker teker son soruya kadar soruyoruz. böyle olunca her soruya mantıklı cevap veriyor, kerata. sonuç olumlu çıkıyor. e diyorum, madem olumlu çıkıyor. neden, neden, neden yapmıyorsun? bunu buraya yazarak, bundan kelli, bu konu hakkında bir daha döngel kıraathânesine uğramamayı düşünüyorum.

tüm cevapları verebildiğimiz ve bunun getirisi olarak yapılması gerekenleri de bildiğimiz hâlde bir türlü yapamamamızın sebebi nedir?

kısa bir süre önce -15 dk kadar- bu sorunun cevabını irdeledim. ama çok deştim, irdelerken çıkan sonuçlar çok olunca, toparlayıp sonucu verecekken çıkan o küçük sonuçları unuttum. dedim ki; her getiri, götürür. her götürü, getirir. kayıp mutlaka olacak. üniversiteye gidersin ve uzun bir süre sonra dönersin, sana; ‘sen çok değiştin’ denir. bu ‘çok yaşa’ gibi bir durum. sen değişmediğin için sana öyle geliyor dediğimde de aslında onun cümlesini doğruluyor oluyorum. fakat insanların bazen böyle anları olur. misal, birine bir soru sorarsın, o da sana öyle afili bir cümle kurar ki, sen kendi kendini, cümlenin altına ezilmiş olarak bulursun ve o mekân ve zaman paradoksundan çıkar gidersin. gittiğinde sonuç geldiğin yerdir. buradaki kayıp; zaman’dır. ama bu kaybın bir getirisi de olmalıdır. işte size o küçük sonuçları unuttum ve bütünü toparlayamadım derken bahsettiğim şey buydu, nerden nereye...

giriş ve gelişme kısmından sonra sonuç kısmına geldik şeycim. birazdan gökten üç elma düşecek ve şanslı üç erkek kişi yer çekimini bulacak. üç bayan arkadaşımızın da kulaklarına küpe vereceğiz. ama öncelikle, nerede benim çakmağım.

oksijen ile huzurun tepkimesine karşı olan kapitalistler

2006-04-10T15:03:00.000+03:00

pek kıymetli şey. sana nasıl hitab edeceğim konusunda emin olamadım. zaten emin olmak kolay mıdır ki şeycim? ben içinde bulunduğum günün, pazartesi olması münâsebeti ile, içimdeki kargacık burgacık düşüncelerden dem vurmak istedim. çok karışık her şey, “bulunduğun durum içinde sıkılmaktan bahsederken aklına çoğu kere gelmese de bâzen gelen, sen de sıkılmak için yer arıyorsun, bak elindekilere, mevcut durumuna, hayattan ne bekliyorsun ki?” hâli vukû buldu bir ân, kimi zaman olur ya şeycim. o oldu. sana olmaz mı?
şapkalı a ve yumuşak g arasındaki fark; birinin şapkasını kafasına ters geçirerek marjinal olmaya çalışmasıydı belki de. ama gel gör ki, bunu; hiçbir kelimenin başına getirmeyerek ödettiler, ona. aslında bu ona bir ceza değildi. zaten amacı marjinal olmaktı. hayat böyledir işte şeycim. bir bardak çayda iki şeker olmaktır. son tahlilde, son birim oldu; kaydı en uca, yumuşak g. yumuşak da dediler ya adına. hâlbuki, serttir kendisi, söylemesi boğazı kaşındırır. nerde kaldı bunun yumuşaklığı, vernelde mi?

evet evet, şeycim, rızıkla korkutmuşlar pek sevgili dostumu. ah dedim, kıymet derecesinde koparmada ve silkmede birinci dostum. lütfen, etme, eyleme. al şunları, geri dönüşüm kutundan. koy cebine, iç cebine. şeycim, bir çay içesim geldi ki sorma, ama ben açık sen demli içeceksin. içeceksin ki, muhabbet başlasın bir yerden. o bir yerler çoğalsın, alsın başını gitsin, saate bakalım, zaman akmış olsun. vakit girsin. bir oksijen iki huzûr çekelim içimize. sıkalım ellerimizi, bir çay daha içelim. çekilen huzûrdan bahsedelim şeycim. hayat nedir ki.com. anladın beni di mi şeycim. anlayışlısın sen, bilirim.

geri dönüşler

2006-04-07T22:27:00.000+03:00

şimdi sen, öylesine, aslında amaçsız, çıkar gidersin, dışarı, sokağa. geçersin sade’ce. dıştan görünen sen, amaçlı ve emin bir gidişi simgelersin. herkes, her kez bunu görür. oysa sen sadece içindeki o boş yeri sırtlamışsındır. ve gidersin aslında öylesine, herhangi bir yerlere. ve hep önüne çıkarsın, kendinin. hep böyle sürer, sen önüne çıkarsın, her an’ın anlamlı olduğunu anladığın an’lar; aslında hep o sırtladığın boşluğun kattığı anlamı bulursun. kendi içindeki anlamı, aradığın an’dır, anlam. anlam, yüklenen’dir. yüklediğindir. yüklenen sen, yük ise içinden taşamayanlar, belki de korkuların ya da korkunun çekingenliği. ve çıkar gidersin, öylesine, bir yerlere, sessiz sessiz…

ebe falan

2006-04-07T22:17:00.000+03:00

1- tüm bilim adamları (galileo, einstein, newton, maxwell, rudherford, pascal, buhr ) saklambaç oynuyorlar? einstein sayıyor, diğerleri saklanıyor. einstein kimi sobelemiştir?
gördüğünü.

2- okuduğunda seni en çok etkileyen kitap?
oruç aruoba - olmayalı

3- takip ettiğin dergi?
yok.

4-günlük gazete?
okumuyorum.

5- en yaramaz çocukluk anım?
yaramazlık vardı da, şimdi ben en olanını seçemedim. zaten bu en’i seçmekte hep zorlanmışımdır, hiç bana göre değil.

6-tv yapımcısı olsam yapmak istediğim program?
tadından yenmez isimli bir program yaparım. sonra uymam ben o programa. biliyorum ben kendimi. olmaz yani. cık.

heykusuzluk

2006-04-07T04:18:00.000+03:00

akşam eve gittiğimde erken yatmalıyım, dediğim bi sabahtan sonraki sıfırüçellibeş. aklıma bir şeyler geliyor gibi oluyor. işte şimdi tam bu an. var öyle bi’şey. ve çok yorgunum, bugünlerde ellerim titriyor, masa ile ağız arasındaki mesafede kaybediyorum damlaları. iki elimle, depremlerle içebiliyorum; çayı. dumanım üstümde, koklayıp gideceğim. sıfırdörtsıfıraltı. kursör yanıp söner, sıfırdötsıfıryedi. aldım düşlerimi yine, örteceğim yokluğunun üstüne, hem üşüdüm ben, aç gözlerini. hey! kime diyorum ben.

hay'at

2006-04-02T02:18:00.000+03:00

her gün yeniden ölmeli;
insan.
belki de;
olmalı,
tüm bir yaşam

allaklak bullaklak

2006-03-31T20:38:00.000+03:00

bugün neler oldu bak şimdi. aslında kayda değer şeyler değil, shift+delete kombinasyonu. kombine tuş takımı aldım. aağryhh o değil be, kendine gel! metrodan indim, inerken sarı çizgiyi geçip geçmemek gibi bi tereddüt yaşadım. geçmek ya da geçmemek. işte tam o sırada ne olduysa hatırlamıyorum, silinmiş galba. galba gâvur ismi gibi. bi’şey icat etmiş gibi duruyor. avakado sayısı. galba anca bunu bulur zaten. yoldayım evet, erhan'ı gördüm! erhan'ı görünce bi an eyvah dedim. bu adamın benle bi işi vardı ama ne, demeden. naberol dedi. vayerhan dedim. ama benimki, onunki gibi olmadı. ve zaten boynu bükük başladığım görüşmenin ilk yirmi dakikası önemliydi di mi fatih hoca. ben golü yedim, sonrası zaten saldım kendimi. erhan’ın modemi sorunluymuş, ama ben satarken dedim, garantisi bozulana kadar diye. şaka sanmış. maç doksan dk, bir dk altmış saniye, altmış saniye bir dakika geliyo’m, top yuvarlak. modem geek. küpe ne renk? erkan kim lan. tamam. aptal olan serdar’dı. serdar hâlen aptal. bit. oh.

ben bugün sinir oldum!

2006-03-31T18:57:00.000+03:00

çünkü o bir aptalsın. aptal! ürünün problemli olabilir. evet bırakalı yarım saat olmuş ve ben daha testlerini yapmadan nereden bilebilirim neresinde problem var, hangi parçasında sorun var? beni yarım saatlik bir zaman diliminde üç kere arıyorsun ve beşer dakika görüşüyorsun, ben senin ürününe ne zaman bakacağım zaten onbeş dakika seninle konuştuk, sen nasıl olur da ne alemde diye sorabilirsin. aptal! ve sorduğu soru “bu hep böyle sorun mu yapacak?”. peki bu ürün servise ilk kez mi geliyor? evet. aptal, ilk kez gelen bir ürün için bu soruyu nasıl sorabilirsin? ben nereden bilebilirim elektronik bir ürünün, ileride sorun çıkarıp çıkarmayacağını? aptal. aptal. aptal. aptal. benim gibi sakin ötesi bir adamı da sinirlendirdin. ama yok, ben zaten aptallara çabuk sinirlenirim. insanları severim, evet. ama aptal ve cahiller hariç. çünkü onlar kendilerini sevdiremezler, en azından bana! aptal, aptal, aptal, aptal.

çikosalatalı post

2006-03-31T03:09:00.000+03:00

geçen akşam eti puf yedim. eti puflar yedim. üç tane eti puflar yedim. ama tiksinçlenme hormonları salgılar gibi bi’şey olacakke.., hayır hayır, olamaz. hemen gidip ağzımla midem arasında oluşan o tatlı kıvamın üstüne sıcak bi mercimek çorbası içtim, açtım, doğru, yum. n’olduysa aklıma geçmişte bazen takılan şeyler geldi, ama takılan şeylerin ne olduğunu hatırlayamadım. hatta bak, bu bence çok aptalca, büyüsem bile bunun mantıklı bi açıklaması olmaz diyebildiğim şeyler vardı şimdi hatırlayamadığım. o zamanlardan bi eti puf var. probis vardı çokoprense rakip sanardım. aman bırak be. zaten bizim evdeki buzdolabın içi, filmlerdeki gibi değil, ben buzdolabı olsam üzülürdüm. aslında şükretmeliyim, dolap olarak, insan olarak da, ama buzdolabı hiç çaktırmıyor. ayva yuva yapmış, buzdolabına.

bahara bir, bloga iki

2006-03-27T14:32:00.000+03:00

tebdil-i blogda ferahlık vardır. oh be içim açıldı. havalar da güzel.

sabah sabah seda sayan

2006-03-21T10:20:00.000+02:00

şimdinin biraz öncesinde daha yoldaydım, metro kapısının hemen yanında sarı demire yaslanmışım, kocaman camdan seyreyliyorum; bir göğe bakıyorum, bir saate. tam bu sırada aklıma teknoloji kelimesi geldi. yokmuş numarası yaptım. hani lan metroda bi’şey yemek içmek yassahğtı. o kadar yazı astınız, kurallar bilmem ne bilin bunları okuyun ki yapmayın diye. ulan belediye, madem yasak hangi akla hizmet içeri ülker şeysi koydunuz, neyse açtım kapıyı. niye açmadın, yok be teknolojici’m duştaydım. ülker şeysinden paraları attı ve kola düşürdü, sabah saat dokuzda hem de. dokuz, 9. ama n’oldu, açtı kolayı ffışşççççhhr bunun gibi olmasa da benzer bi’şey oldu, istasyon kola ile sabah sabah. teknoloji yanlış kişilerin eline geçince dünyayı hep bi tehlike beklerdi filmlerde, kendimi bi an filmde sandım, işe de geç kaldım. poğaça alıp bunları yazarım artık.

çek ordan bi konyalı

2006-03-21T01:29:00.000+02:00

her yiğit’in bir yoğurt yiyişi varsa her yoğurdun bir yiğit tarafından yiyilişi olmalı. evet bizim yiğit yoğurt yemez belki ama mert tam bir yiğit hastası, bi de yoğurt. yoğurda sormuşlar, yiğit’im aslanım nerede yatıyor? ha! nerde. yok. hem aslan yattığı yerden belli olur. mmm ne diyordum ben ey rtük gençliği, heh, elinizi vicdanınıza koyun ulan; hiçbir sütaş, yörsandan daha eker olamaz.

vurgu

2006-03-20T18:29:00.000+02:00

şimdi benim aslında demek istediğim şey, söyle çok karışık bi’şey gibi olsa da değil gibi. nasıl mı? şöyle şimdi. bu noktada vurgulamak istediğim bi vurgu var, misal; vurgu. ne demek vurgu, konuşurken altını çizmek isteyip de çizemediğin sözcüğün üzerinde zıplamak ses yapmak, lan demek, ezmek, geçmek. işte, vurgu, şimdi buradaydı. benim beş tane meyil adresim var. hâlbuki ben, sadece mail adresinizi sormuştum lan beyefendi. hah. tamam. vurgu yedim bugün. çok pis. işi bırakmaya karar verebilirim. annemi aramak istiyorum. sevigiliyorum.

bi'şeylik

2006-03-19T22:35:00.000+02:00

formula var ooo’lum, izleyelim kaçmazmış. neyine senin formula lan, vızır vızır geçiyolar aynı yerde büsürükere geçip geçip geçiyo’lar. bırakın bunları, bırakın kumandayı hem o nasıbispor, ne sporu top nerde, topsuz spor olmaz. spor dediğin ortada bi top olur elle ayakla falan vurursun, çalım falan, turnike. ferrarispor. bi amca vardı salakspor derdi hep, kızınca. çok da kızmazdı. bunun bi de kızı vardı. o şimdi asker karısıdını. ben de oturmuş yazıyorum, aslında tam da oturmuş gibi değilim, gibi gibi değilim. kumanda elimdeydi, kendime geldiğimde, sürekli bir p+ tuşuna basma eylemi içerisindeymişim, ben biyişistiyorum. fifa 2006 oynarken ağzını çok fazla yamultan bi arkadaşım var, onu yendim. of ne guzel çaktım böyle bir paslar bir paslar, ağlarsa anam ağlar. oyunlarda ronaldinho için ayrı bi’şey yapmaları öyle hemen topu kaybetmemeli, ona geldimi; klavye parmaklarımı tuşlara çekmeli, bi reklamda vardı kadını markete reyona çeken bi temizlik şeysi heh onun gibi bi farkı yok, var tuş farkı. iş, güç, ekmek, uyku, erken, pazartesi tam bir iğrenç.

öyleyşte

2006-03-19T01:56:00.000+02:00

geçen zamanın birinin bi gününde ben ve dişlerim ve beraber, biz. bazıları yok, terk ettiler beni. bunu bana nasıl yaparsınız, bazınız. ben bunu hak etmedim. ağzım bozuk o sebeple. koltuğa oturdum yok uzandım, dişçi işe koyulacakken, oraya yapmayın lan yok lan amca dedim n’apıyorsun korkuyorum falan. evladım dedi, taam bey amca demedim. sırayı bozdu. senin dişlerinden önce kulağını çekmeli dedi. üç kat vada, ayh! o değil de ben son zamanlarda, son zamanlarda ne demek lan. salak! her salaklığın arkasında başarılı bir bi’şeyler gizlidir, elma, armut, kurt, çık, git. dağılın.

sıradaki

2006-03-08T22:31:00.000+02:00

sigara küllükte unutulunca, beep sesi çıkaran küllükler üretilsin. yeter ulan!

yok be insan işte

2006-03-08T22:16:00.000+02:00

insanım işte acıkıyorum, yemek yiyiyiyorum. üzerime dökebiliyorum. hem de çok güzel döküyorum. komik oluyo-r. evet ben de tv izliyorum evde var bi tane, yastığa başımı koyuyorum bugün yağmurluydu, bugün çarşambaydı. bazen anlamıyorum evet kafam basmıyor bazen, marş var bi de. de var bir de. klavye tuşlarına basarken hem yazı hem ses çıkıyor. ses yazı gibi değil. çıkar ama. duyuyuyuyorum. hay allah. canım falan sıkkın sigara filan içiyiyiyorum. sonra oluyor, öncesi de luyor. buzdolabının kapağısını açıyorum bazen zor açılıyor. içecek bişey bulamadığım oluyor, mutfağa giderken kendimden emin olamıyorum. ne istediğini bil'lerden değil bu gidiş. akşamları çok anlayışlıyım. ama yağmurlu akşamlar'ı, çarşamba. bi de perşembe var. ardışık günler var asal günler, kendimden başka hiçbir şeye yok ımm dur. uzun süredir yazmamışım kendimi sanki-lim. öyle bi'şey hissettim. bak iyimiş böyle dağıtmak ulen bırak dağıtacaksın, yav bırak dedim san-ğ-a. sen git ben ilgileniriririm.

heh kalsın öyle!
söyle

uğramalar

2006-03-07T16:54:00.000+02:00

“zaman” gelir; bütün isteklerin kırılır, hiçbir şey zevk vermez olur. aklında hep bir şeyler vardır ve zaten bir o kadar da hiçbir şey yoktur. aslında bir şeylerdir sebepleri, ama işte o bir şeyler o kadar küçüktürler ve o kadar da çokturlar ki, etrafta umutsuz bir aptal gibi dolanırsın. hey sen! umutsuz vakâ. kendini ezersin, ezer geçersin. delip gidersin ve hırpalarsın. boş boş bakarsın. baktıkça boş’lanır görüntüler ve silinir boşluktan. düşer maske, maskeler. o boşlukta seyrederken gözlerin, ayna çıkar karşına ve “sen ayak uyduramamışsındır”ı gösterir, sana… ve böyle sürüp gider, maske’ler giyilene kadar. sonra görüşürüz denir ve zaten bir gün gelir yine uğranır o “zaman”a… ve şimdi ben orada, maskemi arıyorum…

sö(e)yle'm

2006-03-04T13:38:00.000+02:00

bu zaman kadar her şey söylenmiş; söylenmemişleri ararken, söylenenleri okuduğumuzdan, söylenmemişleri bulup söyleyecek kadar zamanımız ve aklımız kalmıyor!

her şey saat 10’da uyanmamla başladı. şimdi devam ediyor…

birinci bölüm

2006-03-01T20:32:00.000+02:00

uyan git çalış gel, bazen uyanmadan git. işte git gel. evet normal ki. yok yok bazen normal değil. bir zaman sonra kendine sorular sorup ve yine çalışmak’tan dolayı diye sonuçlanan o garip hislerin yaşandığı dönemler her şeyden sıyrılıp gitme düşüncesi ama bir yandan da yaşayabilmek için gerekli olan maddi sebepler derken o da ne? ne, ne? alışırsın olum bunlara. hep o kızdığımız büyükler gibi olmaya başlanılan evrim dönemidir işte geçer arada bir tutar bu eski hâller, sonra düzelir. evet evet düzeliyor, düzelince de o kapitalist rejimin içinde bal tutan parmağını yalar oluyorsun, yok o değil de dünyada altı-yedi milyar insan yaşıyor. evet içlerinde de hiç bindokuzyüzbir'den önce doğmuş olan yok. olsa da ne yazar, yok yazalım devamsızlıktan kalsın. 2100 yılı 1 ocak günü cuma’ya denk geliyor. birileri albüm yapıyor heyo. dinle dinle, biri daha albüm yapmış, dinle. aa bunlar hep yapıyor vay be! tv de yeni dizi varmış, benim de olsun bi dizim, aslında dizim var, iki tane. ama ağrıyor onlar. romatizma diyorum ben. insanlar 23 yaşına kadar büyür 23 yaşından duraklama dönemi geçirir ve 23 ten sonra yaşlanmaya başlarmış. dizlerim olayı aceleye getiriyorlar. neyse oldu bir kere, dişlerim dökülüyor olum, sen ne diyosun, bal tutan parmak yalar. ama yanlış parmağı yalıyon salak! ben bal sevmem. internet üzerinden akıp giden lojik bir hayat benimki. 0,1 ler akıyor damarladımda. kesiyorum, bağlantı kopuyor. erol okula git, bitir olum bitir. çalış lan çalış. sigara yak. tamam yakıyorum. yaktım! ve sürekli aynı dertlerden bahsedilen konuşmalar yapıyorsan hayatında, sen bu yolun yolcususundur. kalkıyoruz bir iki, bir iki...

ne kadar kaldı

2006-02-28T18:49:00.000+02:00

gelecekte bir gün,
belki biraz sonra
seni hapse atacaklar
ve
hiç anlamadığın
bilmediğin bir anda
bulunduğun yerden tepene
etrafı çevrili
bir beton yığını
inecek,
ve sen içeride
nefes almakta zorlanacaksın
şimdilik sana
eyvallah.
ve şimdi sen
devam et
kaldığın yerden…

acı'yan can

2006-02-26T19:44:00.000+02:00

kapı ardında sensizliğin sessizliği, aklımdan geçen ve gözümün önünde canlanan bir kaç saat öncesine ait keyifli zaman dilimi. cebimden düşen özlemler baktığım yerlere saçılırken ben yağmur’a eşlik ediyorum, tane tane akan gözyaşlarımla. aklımızdan geçen korkularımız dilimizden dökülünce hüzün ele geçirdi zamanlarımızı. biraz sonra ayrılacak eller vardı, göz göze her gelişimizde buluşan ellerimiz ve motor ürküttü ruhumu, araç hareket edince götürdü her şeyimi, sen zaten her şeydin, bende. belki sıradan bir yolcuydun herkes için, gözünde akmakta zorlanan gözyaşların kondu gözyaşımın üstüne ve ben. ne istediğimi bilememiş gibi, dünyaya yeni gelmiş kocaman bir bebek gibi, etrafımdaki her şeyin anlamsızlığında kayboldum, kayboluşlarımız vardı aynı zaman diliminde, buluştuğumuz düşünceler vardı biz’e dair; bir başka zaman-mekan paradoksunda. kapıyı kapayıp ardımı döndüğümde ben, sen ve biz’ait bir üçlemenin tadına bakacaktım, elimde sigara, fonda sensizlik imkansız.

insan dilesin ve eğer gerçekten güzel olacak ise mutlaka güzellik yolu açılır.

isteyen'e bateri elektrogitar, saz, az, yaz....

2006-02-20T23:30:00.000+02:00

çoğunluğun yaptığı doğru olmayabilir. senin gözüne güzel görünen, güzel olmayabilir. bunlara itiraz ediyorsan neden hâlen daha aynı çemberin etrafını turluyorsun neden hep keşkelerin çok. özgürlük diye bir şey yok. adı güzel görünüyor özgürlük, ama yok öyle bir şey. dünya üzerinde hiç kimse yok bir sen varsın. al sana özgürlük, nereye kadar. kibirli olmanın başlangıç basamakları olabilir çok dikkat etmeli insan. kimsenin kimseye tahammülü kalmadığı bir garip demokrasi altında ezilen, dünya içine yerleşmiş kapitalist sistemin aşıladığı tek dozluk özgürlük iğnesi, sürekli bi muhtaçlık, zararlı bir madde olsa gerek ha! acaba bu çark içerisindeki hangi dişlinin arasında eziliyorsun da farkında değilsin, öyle bir zeytinyağı üslubuyla okşuyorlar ki gururunu, dolup dolup taşıyor, bedeninden farklılık akıyor, sanıyorsun, aslında akan şey bir kir üzerinden, teninin rengine bürünmüştür belki de. sen şimdi bir avuç toprak al eline de, bedenine sürüver, bir temizlik olsun; kendinden…

bunları sana demedim. demiş bulundum, bana. ama kendime değil.

biz'iz

2006-02-20T03:09:00.000+02:00

sona
giderken
beraber
yürüdüğümüz
yoldu
ışığımız
ve
seni bana
beni sana
bağlayan
ve
şimdi
çıkagelen
biraz sen
biraz ben

heyhat

2006-02-16T10:27:00.000+02:00

ne gördünüz ki benden
bir çift laf mı
edilen
bir kelime, cümlemi
yoksa kurulan
neden
sorusu zordur
cevap için
kendine yenik düştüğün
ya da düşeceğin an’dır
cevaplanacağı zaman
kendini ezerek bir
yalan altında,
ya da
kandırmaca.
ya konuş
ya da
dön ve bak
aynaya,
ağla.
ma.

yol

2006-02-16T00:24:00.000+02:00

bir yol bulduk,
sürekli geçtiğimiz
üzerinden, şimdi
farkettiğimiz
ve biliyoruz ki,
biliyoruz biz ki,
biz'i,
beraber

ebedâ

2006-02-14T00:44:00.000+02:00

insan sıkıldı. biz artık çamura muhtacız. bir elimizde toprak diğerinde su. kimi zamanlarım, kime zamanlarım, ansızın. apansız uçuşlarım, uçurtmalarım, yükselişleri, taşmış sessizliğim, çakılmış yutkunmalarla, sayıklamalardan çıkıp yolda yürümek gözünü ileri dikmek ve ne yazık ki, görememek. ben de hepsinden biriyim. herhangi birinin hepsisinin içindeyim. ve bırak beni ben, onca ben gibi herkesten biraz sen, ayrıl. artık ne istiyorsan onu al harflerimi al harflerin yap, ona göre anla, gözlerin ileri bakıyor mu, sen miydin düşen, o uçurtmadan. yok, yok sen de sıkıldın. biz artık gitmeliyiz, yükümüz artmadan, en doğru zamanda gitmeliyiz, tedirgin rüzgar mı esti? sen rüzgarı yanlış anladın.

ötürü

2006-02-13T13:15:00.000+02:00

ben hiç soğuklardan bahsetmemişim. gelmedi sıcaklar gitti. gelememiş olabilir, arasak mı? yok arama illa gelecek. kapatalım. kapı önünde sigara içmek zor iş. yaptığım şey’in karşılığında para almıyor olabilirim. neyi değiştirir ki, soğukta sigara içmek zor. oda soğuk, mausu kullanan elim çok üşüyor. ağzı olsa küfür edebilir virgül bana. sırf ağzı olmadığı için bu işkence yapılmaz, lâl olanları düşün. bir taraf tutmalısın, ya orası ya burası, ya negafit ol ya pozitif ne o öyle sıfır gibi. durma sıfır gibi, ne gribi! offf tamam soğuk buz gibi, çok, sıfır, sırf, song the say goodbye

tad'ımlık nef(i)s

2006-02-12T19:43:00.000+02:00

Yolun ardında bir ölü, ölünün ardında kalan onlarca yaralı, yaralıların ardında kalabalık, kalabalığın yanında ormanlık, ormanlığın ardında şehir, şehrin içinde kalabalık, kalabalığın içinde bir ev, evin içinde bir kadın, kadının ardında bir telefon, telefonun ardında ses, sesin ardında bir hüzün, hüznün arkasında bir haber, haberin arkasında bir acı, kadının beyninde geçmiş, gözlerinde donukluk, gözlerinin önünde kapı, kapının ardında şehir, sehir soğuk, soğuk beden, aklında kırıntılar, dillerden dökülenler, sıcak bedenler, yavaş yavaş dağılanlar, sırasını bilmeyenler, olmaması gerekenler, bilinenler, bilinemeyenler, nedenler, gerçekler, doğrular, ormanlığın yanında bir yol, yol ardında tek çıkış, dönüşün ardında şehir, şehrin ardında kalabalık, kalabalık içinde bir ben, ya da sen, ya da biz ya da hepimiz, ya da ne farkeder ki, ha sen ha ben...

maznunîn

2006-02-07T23:16:00.000+02:00

gittiğinde çok erkendi vakit nakittir demişti gitme diye sana bir hediye ve şimdi ardında bırakılan düşer yere doğru söyle acı çekiyordu ipi kendine baktı aynada göremedi ardını ve sen çıkageldin kapı kapandı artık gitme ve ben bu noktadan sonra yeni bir cümle aydan adam düştü gökten inmedi zembille kalbime soğuk işlemiş el işi göz nuru bir aydınlık esti yüzüme bulaştı elime eteğime ben oturdum ışığı bekledim son duraktan öteye açtım, avuçlarımı bakakaldım soldan sağa şimdi böyle an’lamlı kaybolmuş dizelerim harf harf dökülüp kabuğuna çekilmekte...

kaçış

2006-02-05T01:12:00.000+02:00

yalandı yarın, bugünde dururken
ve bugün’üm dün’e çıkarken
yalandı dün’lerim.
dün’üm yarın’ımla kesişirken.
bugün’lerim dün olup
yarın’ımla çarpışırken,
yalandı.
ve zaten sadece
güneş doğup batardı.

ve zaten yaşam bu;
dün’de kalıp yarın’a dalmak; bugünü yaşayamamak.
önceki ve sonraki sayfalarda dolaşmak.
dün dediğin geçmişin de bugün olduğunu kavrayamamak.
yarın’larını da dün’e doğru atmak.
yarın’sız kalmak ve bugün’ünü unutmak.
ve zaten her bugün;
biraz dün’den,
biraz yarın’dan
ölmek.

ve
böyle devam et,
biriktir dünlerini...
ve
elbet bir gün
olmayacak yarın'ın...
ve
yaşayamadığın bugün'ünde
ölüm gelip, seni bulur...

dönüm ?

2006-02-04T15:05:00.000+02:00

bir avuç topraksın
topraksın
avucun kadar
savrulursun her seferinde
noktalara uğrarsın.
noktaların dönümdür
ölümü bulmak adına
birkaç dönüm
topraksın
döner durursun
noktanın etrafında
döndükçe noktan
noktalar olur
her dönümde
bir ölüm
her ölüm de
bir dönümdür
döner durursun
öldükçe durursun
ölünce dönersin
bir avuç topraksın
avucun kadar
döndükçe dönüme
dönünce ölüme
nokta

hediye'm

2006-01-08T02:29:00.000+02:00

içimde asılı duran, dumanlı gölgem
gözlerim kapalı, gölgem delik deşik
ardında kalan, bilincim yitik
yarı uykuda, diğer yarısı olmayan
bir yalandı sadece karaladıklarım
gölgemi elime alana
ve kapına bırakana değin...

bir tutam; tutam

2006-01-08T02:28:00.000+02:00

soğuk bir heyecan yaşadın mı? bunu sorduğumda, sadece soğuk bir ifade takıldı ve eli ceplerinde. yüzü sadece şu an evet der gibiydi. sonrası yine yanyana yürümek ve konuşmak oldu. yolu yürümek, konuşmayı sürdürmenin bir parçası. ve o parça ayaklarımızın altında ezilip kayboluyordu. durdum, ayakkabılarımı çıkardım. hissetmek ne yolu ne toprağı arasında kalanları, canımızı acıtacakları...

yol'suz dönüş

2006-01-08T01:45:00.000+02:00

bir yol ve öncesi, durdugun yer; sonrası için ayrım ve adım attıkça, sonrası; bir bir öncesi ve her öncesi senin geri dönüp bakmaların. ve her anlam; öncesinden geldiğin noktadır. bulunduğun yerde aradığın anlam; zaten arayış olandır. arayış eşittir anlam. ve senin anlamın arayış, bulunduğun nokta ve yürüyeceğin sonrası, ve her önce’sine katılan sonra’sı. ve asla nokta, -larsız olmaz, kesişir, devinim. yürümek ve yol. yol ve sonrası, yol ve öncesi, ayrım ve sen ve noktaların ve dinlenişlerin ve gidişlerin ve yolda asla olmayan şey; geri dönüş - ler!

git'me

2006-01-01T04:14:00.000+02:00

gözlerim acımaya başladığında, bir rüzgar buldum kendime; acıyı unutacak kadar hızlı esen. yılların hızlı, günlerin yavaş aktığı, dengesiz bir akıntı içinde, titremeler sardı; içimde başlayıp dışımda süreduran.. ve şimdi, sadece kapı ardında çökmüş bir ifade, ellerimin arasında, kapalı avuçlarımda... ellerimi bırakıp gittim, kapı kapandı, açamaz oldum.

bağlıyoruz, hoooop...

2006-01-01T03:33:00.000+02:00

günlük yazalım, evet. yok ben tekim, yazayım demeliydim. tek’im derken, yok benim gibisi anlamında değil. değil derken, ikizim de yok bu arada. bu arada derken, herhangi bir ara olmadı aslında. aslında derken. tamam uzatma. uzatma derken... sene bitti de, yoğun olan dönemi bitirmiş olduk, devir işlemleri, sayımlar, haticeler neticelendi. yıl biterken çok süründürdü. ama bunların hepsi aynı, bak gör. neyse güzel blogum, here comes a city hediye ediyorum sana, bu yıl seni buldum, ya da sen beni. ne farkeder ki. hadi bakalım bayram, gel artık. bitti. bitti derken...

üst'alt'olan

2005-12-28T00:08:00.000+02:00

ardında kalan. ve kalan, çıkan, bölünen ve sonuca eklenen. bir umutsuzluk eşiğinden dönen, döneduran. sürüklenen, bir dur’ak bekleyen. beklerken zaten orada olan, bilmeden. ve fakat bilemeden değil. elini umutsuza cebine attığında sürüklediğin, kırık dökük’lükler. içinden dökülen kırıntılar kimi zaman yüzüne işlese de bu bir arka kapak, en sona bırakılan. ki en sona bırakılan dur’ak ve zaten üzerinde olduğun, arka kapağına baktığın, ve hâlen gidişi beklediğin bulunduğun noktaya; bulunduğun noktadan. bir cümle sonu noktası... ve elin kelimelerin üzerinde, biri nokta öncesi, sana göz kırpan; ters istikamet... ve zaten ardında kalan. o kaldıkça, gittikçe zaman... soluklanma, anlamadan, geç git, hızlı akıyor şimdi. durma noktalar virgüller sana değil aitliği. onlar ki zaten hep olacak ve hep olmalı, olağanlığına takılmadan yaşamın. ve düşündükçe ve durdukça ve kaldıkça ve gittikçe... ne olursa, oldukça... sonuç hep aynı olacak ve işte dur’aktan veya noktadan geriye bakacaksın. ve zaten eriyip giden bu değil midir? eriyip götüren ya da sen neresinden tutarsan, işte o noktadan, dön şimdi kapıya kapa ardını; ardına...

eşittir, eşit midir?

2005-12-23T01:36:00.000+02:00

günler'im elimde ufalanır oldu. saate baktıgımda dağılmış parçaları görür oldum. hep geç kalınmışlık ve günü bitirmişlik birikiyor... değişen bir şey olmadı. sadece üç adımda bir iken, altı adımda bir oldu.
baştan beri aynıydı konu'm'um. değişen bir şey olmadı. aslında benim yanımda gibi göründüğü hâlde tam karşımda duruyormuş. fiziğin cevap anahtarında beni bazen şaşkına uğratan ayna sorusunun cevabı gibi.
acele mantık dedim adına ya da her ne durumda nereye konması gerekiyorsa o noktadan baktım. cevap anahtarında bulunan delik kısımlar yanlış da işaretlenmiş olabilirdi. bunu düşündükçe, içimde yalın ve yarım kalmışlık görüyorum. iyice kısıyorum gözümü ki, hafif eski görebileyim durumu siyah beyaz kırışık resim misali.. kendimi eleştirmem demek kendimi kandırmam demek gibi bir sonuca cıktım. beni başkasının eleştirmesi ise doğru olandı. biraz uzattım içimde bu konuyu, harita metod defteri doksanaltı yaprak.. önsöz koymadım, sonsöz için yer ayırdım. ve iyice matematiğin ters orantısına kapıldım. gelişigüzel bir sayfa açtım içimden, eşitsizlikler çıktı karşıma, adaletsiz, adaletbiz; adaletiz... iki bilinmeyenli denklem ve vazgeçtim; sonuç verilmiş, çekildim kenara bilineni oynamaya...

ben'siz anlat'ım

2005-12-15T02:24:00.000+02:00

küçük yaşam sıkıntılarının içinde, aslında bildiğin ancak dürtü'leşen farklılığın ve ortaya çıkan, yansıyan kimliğin sarar kendi eksenini...
ve
kimi zaman normale dönsen de, öteki normaline döndükçe, dönesüren bir sarmalama, en başa doğru, belirleyemediğin bir sondan önce ve akan zamana rağmen zamanı öteleyen, hep bir başlangıç daha seçen...
her normaline yakalandığın an gözünden dökülen, kimi zaman kendine kızan ve uyandığında geçiş yaptığın öteki'sine...

güneş ile ay kimliği konar adına...

şimdi ne desem seni anlatır,

ben büyüdükçe...

bir harf tutar beni

tutar ve bırakmaz.

tutar ve taşıyamam...

kelime olur dökülürüm...

ve büyüdükçe

cümle

zaten, hep, dönesüren

2005-12-11T17:59:00.000+02:00

bir zaman
dilimi.
yine aynı şey peşinde
peşinde olduğunun farkında olmadan
neyin.
aynı noktaya.
noktadan noktaya.
uzun süren koşuşturmaca.
ve eksik hissedilen bir an
yakaladığım bir avuç toprak
kokusu.
kokuyu bıraktığım; zaman.
takvimler yaprak dökümünde
boş bir sayfa elimde
ve koparılmayan yaprak.
yeni gün, rüya eşliğinde.
rüyamda yıkılan,
virane şehir.
altında kalan, toprak
ve kokusu.
ve uyandığımda
hatırımda kalmayan
belki de kalamayan
kaldırılamayan
bir zaman.
ve zaten.
akıp da giden.
giderken, götüren.
ve
tam burada sana uyan,
benim anlatmadığım
senin kendinden çıkardığın
ve zaten.
sustuğun.

ve zaten, hep sonuç.

kal

2005-12-08T15:51:00.000+02:00

bir ışık düşer,
tutarım ellerinden.
aklımdan,
suskun, suskun
geçer ve gider-sin.
sadece gitmez ve zaten
gitmemişsindir
ne kadar gitmemişsin.
ya da bırakmamışsındır.
soluklanırsın,
her dönüşlerinde.
zaten geriyedir dönüşler.
ileri doğru bir dönüş,
gidiştir.
sen dönersin,
ya da bırakmamışsındır.
bırakmamış olman,
ileriye gidiş, ya da bir geriye dönüş
ile süsler, aklının
yoğun trafiğini.
ve zaten
süslüdür.
ki süstür,
hayatında ve aklında…

günbugünlük

2005-12-02T19:25:00.000+02:00

bazı yoğun yoğunluklar aldı götürdü, satamadan getirdi ya da buharlaşmadan falan falan falan. yorgun ve argın’ım, -cüneyt arkın’ım- biraz da dargın, değilim. ooolum dur bi. bi dur. bugün doğum günüm, iyice çöktüm. kaşımın altında gözüm, hemen yanında burnum var, aşağı doğru devam ediyor, bittiği yerde bıyık’ın bı’sı var. sakalın da sa’sı var. müdür bey “artık kessen” diyor. “bak bugün cuma hocaya mı okutcan” diyor. ben de gülüyorum. neden gülüyorum. karşımdaki insanın müdür olması ona her esprisi için önceden artı puan saglıyor. baba da öyle. yaş itibari ile beşte devre onda biter, sana dört averaj diyorum. pastamı kesiyorum, önce mumları üflüyorum. üffffffffffff sıkıldım.
number one : amd athlon™ 64 processor

kimi sıra-lar

2005-11-27T23:36:00.000+02:00

işte o zaman;

elektrik olmaz
şehirde
bulurum seni

canım ayazda kalmış bu sıralar,
ben
ışıksız,
şehir sensiz
ve
sen şehrim.
bu
sıralar,
adımızı kazıdım
sıralara...
ve
işte
sen
benim
ve
işte
ben
senim

işte öyle bir şey

2005-11-27T20:33:00.000+02:00

düşlerime sığdırdım
tıkabasa
ve zaten sen dolusun
aklımda
eğer dolu olan yer
aklımsa

senin olmaman değil
yanımda seni bulduğum an
tıkabasa

gözbebeklerim pembe bulut
kadar
düşsel bir mutluluk haykırışında
sesini ver bana, kulaklarımdan
yok gibiliğinden var lığına
düştüğümde
var oldugunun şaşkın hâlime
yalın hâl katarken sana dair
ne olursa olsun
sesini
verdiğin andır, işte o zaman.
içten ve sıcak...
sıcak bir çorba..

hasta bir yatakta, hasta olarak bulunurken, hasta sözler sarf ediyorum.
hasta bir kişilik olmasam da kişi olarak hasta olmak, benim bahanem
bana ne denirse densin. mazeretim var, yatağım hasta.

ilgisiz

"gözlerime inan-a-mıyorum" nidası'na. inanıyorum.

şimdi ama şu an değil

2005-11-23T01:16:00.000+02:00

şimdi ben berbere gittim. şimdi gitmedim. hem içeride berber diyemiyorsun. eğ kafanı diyor. eğ lan kafanı diyince, arada bulunan lan'ı çıkarırsan cümlenin anlamı bozulmuyor. şimdi burada berber diyorum. berber. berber. kes dedim, makina ile. sac maç kalmasın, kalsın da az kalsın. yok dedi soğuk havalar. kafayı üşütürsün dedi. ikili oynadı. tamam dedim bildiğin gibi yap. kışlık kesiyorum dedi. ben sustum. zaten susuyordum, konuşmuyordum. merhaba ben erol. yanları yazlık kesmiş. merhaba.

as

2005-11-19T01:26:00.000+02:00

farzet ki, şu an bulunduğun yerdesin.

bu kez, defa kere

2005-11-13T23:06:00.000+02:00

bir gün gelir de o gün pazartesi olursa
ve o gün gelir de ben o günde olmazsam
o gün, ben, o güne yetişememiş olursam
ya da gün benden önce gelmiş olursa,
ve o bana yetişememiş olursa,
işte o gün -hangi gün-
amerikan filmi kaçkını biri gelir de
kapımı bir gün önce çalarsa
ben de ona gününü gösterecek olsam
ama o gün benden sonra gelecek olsa.
gelecek o gün olsa, olacağı gün, bugün olsa
ve hatta o gün geçmiş olsa.
ve işte ben, günümü şaşırsam, gün de beni,
arada kaybolsam, bir arada iki derede,
bir gözüm dünden, diğeri yarından...
ben de bu satırlardan baksam.
sam sam sam.

yılın son çeyreği ben hep böyle olurum.
hep böyle olan yılın son çeyreği,
çeyrek kesmez beni.

sen öyle san.
san san san.

heya mol-a

2005-11-12T01:35:00.000+02:00

düşümde bir ayna kırıldı. kendimi hiçbir parçasında göremedim. göremediğim her parçaya her bakışımda, ürktüm; anlam veremedim. vermek de istemedim. her parçayı tek tek topladım. bir ağaç aradım. zaten üzerindeymişim. bunun bir rüya olmadığını söyledim, aynaların düş kırıklıklarına, yapraklar sürtmeye başladı. o sese uyandım. uyandığımda uyuyordum. yoktun ya hani, işte yorgunmuşsun. ve zaten dinlenemeyeceksin.
şimdi ne dersem geleceğe ait. şimdiki zaman; gelecek zamandan, geçmiş zamanın çıkartılmasıdır. dilimleri aynı ve yutulur olduğu sürece. süre, sürece sürecek. sürece oldukça. sıkıldığıma anladığımda hazır cümlelerimle yaşamaya başladım. imarsız, plansız, programsız bir cümle cebim. elimi her atışımda cebime. elimin cebimde olduğunu farkettim. uyumak istedim. ayna kırıldı. başa döndüm.sonra ne oldu. öncesi oldu. ve yine. şimdi de sonrası. geleceğin geçmişe bölündüğü bir yerde buluşmak için...

bilemedim

2005-11-05T05:02:00.000+02:00

bir gün gelir de, kendimi yanlış yerde bulursam “……...”

bir paket ben

2005-11-04T00:08:00.000+02:00

* sabah uyandığımda, uyanışımın sabaha olmadığını bilirim -yaşarım-
* hayatımda yer eden insanları –konu komşu, akraba, arkadaş v.s- sadece görünce bilirim. görmezsem unuturum, aynaya da o sebeple pek bakmam.
* bir ağaç dikmek için yakın ve güzel bir yer arıyorum, ölmezsem ona bakıp, kendimi iyi hissedeceğim.
* yaz gelince soğuk, kış gelince sıcak ister ya her insan, bir türlü ortası yoktur. her insanın sorununun –her örneğin büyüğü küçüğüne- bu olduğunu bilirim -düşünürüm-
* hayatın zor olduğunu bilirim(z), ama zor olanın hayat olmadığını da, bilirim-düşünürüm-

* msn’in her türlü eklenti “smiley”lerinden –varsayılanlar hariç- nefret ederim.
* windows’un açılış ve kapanış seslerinden nefret ederim.
* yeni çıkan bir ürünün, bir önceki modeline göre üstün özellikleri olmasına rağmen, bir önceki modelde bulunan bir özelliği barındırmamasından nefret ederim.
* winamp’ın 3.0 dan sonraki tüm versiyonlarından nefret ederim.
* işletim sistemi yüklenmesi, ardından sürücülerin, ardından gerekli programların v.s kurulumu işlemlerini içeren zaman diliminde bulunmaktan nefret ederim.

* yeni bir kıyafet aldığımda, aldığım yerden yeni kıyafetler üzerimde olarak çıkarım. artık eskileri elde taşıma vaktim gelmiştir. yenileri de zamanı geldiğinde…
* yemek yerken bıçak kullanmak zorunda kalmaktan nefret ederim, zaten kesmeyen bıçak kullanıldığı için, işi iyice zora sokuyorlar.
* sigara içmeyi seviyorum, bırakmayı denediğim zamanlar oldu ama neden bırakmam gerektiğini düşündüğümde hep bir sigara yaktım.
* yazdığım zamanlar benim en keyifli an’larımdır. bir sigara ve kahve eşliğinde. mutluluk annemin yaptığı pilav değildir. pilavın tadı hep aynıdır.
* telefonla kimseyi arayıp sormam. aranıp sorulurum. zamanla, aranmaz sorulmaz olurum. bu beni mutsuz etmez. çünkü mutsuzluk da annemin yaptığı pilav değildir.

* hiç ölmeyecekmiş gibi yaşadığımı düşündüğüm zamanlar, ölüm aklıma gelir. ölmeyi düşündükçe ise sadece “hiç”lik.
* film izlemeyi çok seviyorum lâkin bir türlü izlemeye başlama, karar verme kısmını beceremiyorum. kitap için de aynısı geçerli.
* birilerine bir şeyler anlatmayı ya da bir şeylere yorum yapmayı pek bi’ seviyorum. ukala olduğumu düşünenler ve/veya söyleyenler için. evet öyleyim, bildiğin gibiyim, diyorum.
* yaptığım iş ve şu an ki yaşamım bana ait değil gibi, çıplak ayakla toprağa basacağım bir hayat büyütüyorum içimde…
* ve ben onu çok seviyorum, eğer o her kimse, biz beraber bir, her kimseyiz. ve elini tuttuğumda, hiç kimse…

sızıntı

2005-11-03T22:14:00.000+02:00

girdiğin yerde bir delik,
sen girdin hayatıma,
ben sızdım
delik
ten

ben sızdıkça
sen kapladın
sen kapladıkça
…

hangi sonucu
çıkardın
sen
veya
o
veya
herhangi
biri

sonucun
sensin
seç.

ben artık
ben
değildim.

yoksa

sen artık
bir
bendin.

tamam iyi böyle

2005-11-02T22:23:00.000+02:00

evde yaklaşık iki aydır yalnızım. yarın da bayram. eli öpülecek insan yok evde. kendi elimi öpeyim neyse o değil de perdeleri bile yıkadım ben. sigaradan sararmış zaten. iyi oldu. perdeye benzedi. asması sinir bozucu olsa da, ışığı yansıtıyor ev daha aydınlık görünüyor. istanbul’a gidecektim vazgeçtim; hava soğuk, yollar falan şimdi epey yoğundur. yorgunum, yol çekesim yok. abla bekliyor ama umarım anlayış gösterir. birbirinin tam olarak devamı olmayan cümleler kuruyorum. bir tane de bardak kırdım, önemli değil tek kalmıştı garip. uzun zamandır bu tip şeylerden bahsetmemişim. del pierro eskisi gibi oynayamıyor. psv dünkü kadroyla fenerbahçe karşısına çıkarsa, fenerbahçe’nin şansı sıfıra yakın. bayram için şeker almamışım. faturaları ödedim. ev sıcak, yarın bayram. ramazan bitti. tatil var, acayip mutluyum. bulaşıkları yıkamalıyım. iyi bayramlar efen’im ve perde iner.

de ki; ne var?

2005-10-31T02:36:00.000+02:00

şimdi bir bakalım elimde neler var. “çekip gitme isteği”. radiohead no surprise diyor. aklıma edward norton dayanıyor. evde sabun bitmiştir. Aklımıza çok önemli bir “iş”’i pazartesiye bıraktığımız geliyor ve bizi hemen yarını yaşatıyor bugünden; bugünü unutarak. o sırada gözümün önünden geçen kişi, tarantino oluyor ve elinde bir hattori hanzo kılıcı, uzatıyor bana. david linch yapımı bir puzzle var karşımda. aklıma her şeyi bırakıp bir steve zissou olabilmek geliyor; bu böyle gitmez, diyerek. “amenebar” giriyor aralıktan içeriye, “aç gözünü” diyor ve kâğıt imzalatmak istiyor. donduralım seni, bir ara açarız, bakarsın duruma göre yaşarsın. bir gidin güzelim başımdan, ben 75 model bir “guguk kuşu” olmak istiyorum. oruç aruoba “de ki; işte” ile yaşam var ise ölüm diyor. gözüm saate kayıyor. sigaramı yakıyorum, kahve yanı başımda. genetik bir kopyam karşımda bana bakıyor. örümcek adam mısın ulan sen. öyleyse ben de süpermen’im. âzad edilmişim ama hâlen bir köle isaura’lık var hayatımda. baron kim onu da bilmiyorum. karşımdaki örümcek adam, baron olabilir mi? öyleyse süpermen’de köle isaura. roy vedas, fragments of life diye robotik sesleniyor. where is my mind. pixies giriyor kulağımdan ve diğerinden çıkıyor. saat geç oluyor-nasıl oluyorsa- gözüm kapanıyor gibi, sahil kasabasında bahçeli bir ev. bağımlı olmak zorunda kalmadığım bir “hayat”. sorumlusu benim. olursa bana, olmazsa bana. kronik rahatsızlıklardan kurtulma yeri. üçüncü dünya savaşında dağda kalsam, açlıktan ölürüm. kendimize bu kadar mı bi’şey katamayız. Şebnem’in çakıl taşları var bende o bile yok. sunay akın çok biliyor, her şeyi, al hıncal’ı vur sunay’a. her şeyden az bilip, çok şey bilmek. bir artı üç eşittir dört, iki artı iki eşittir dört, dört değilse de ikisi de aynı sonuç. tencere kapak. acıktım şimdi ben. duşa girsem, ıslansam. süpermen ve örümcek adam’ı boğsam. geri dönüp yine ben olsam. bayram da geliyor. yeni kıyafet alıp, ne kıyafetler gördüm içinde süpermen’ler yok ne örümcek adamlar var üstünde örümcek resmi var. the cure lullaby ile finish yapıyor. suyum ısındı. kahve mi içsem, duşa mı girsem?

faili meçhul

2005-10-29T18:47:00.000+03:00

ellerim uçurumun rüzgârında
avuçlarımı açıp saldım, boşluğa
son baskısı yalnızlık romanımın
uçurum rüzgârında roman satan elim
ve elim cebime gider
cebimden çıkan zar’lar
sallarım zar'ları, uçurumdan aşağı
en aşağı, en uçurum
yine seni gösterir
uçurum ve aşağısı
rüzgâr ölümü estirir yüzüme
sen içindeki beni öldürürsün
kalp izleri bırakmıştım
yüreğinde bilemiştim o izleri
keskin çizik atılmış; kalbim...

cinayet sanığı, soğuk göz yaşların
ayrılık vakti ölümden, içimden
ve içimde büyüyen bir kız yatar,
saçları kıvrılmış dudaklarına
ve uçurum çözülür gözümden...

gözlerim titriyor, depremler başımda
soğuk rüzgâr uğultusu, kulağımda
içimde bir cinayet, kız uyuyor
kız kalkıyor, düşüyorum…
avuçlarımı tuttum, en uçurum
kendimi bıraktım, en aşağı
düşüyorum, zar'lara doğru…
ve uçurum;
bir cinayet sanığı…

boş-maca

2005-10-24T20:39:00.000+03:00

her "........" biraz ölmektir anlıyorum, anlamını yitirerek zamanın...

sen kurgusu

2005-10-23T07:12:00.000+03:00

yırtık bir cümlenin görüntüsü
üzerime giydiğim cümlelerim
elbisemdeki üç noktalı yırtıklar

bu noktadan bir doğru çizerim

ve
bulut yağar rüyalarıma
düşünce ısıtılır ocakta
uyanırım, rüya; kapalı gişe

bu noktadan bir daire çizerim

ve
ellerimi çekmecede bırakırım
anahtarı yutarım, içimi kilitlerim
sen gelene değin, kısa rüya festivali

bu noktaya uzak b noktası bulurum

ve
gözlerini ararım, yollarda
saçlarının kıvrımını, dudağına misafir
kapı çalınır, kapısız kalınır, kapalı

bu noktadan bir döngü kurarım

ve
cümlelerim üzerimde, yırtık
rüyalarım kapalı gişe, düşünce
gözlerim, saçlarına misafir, festivalde

ve
ben döngüye dalar çıkarım,
çıktıkça, teğet geçerim

ve
ben bu doğruda seyrederim
seni bulana, bana katana
biz olana değin…

ve

son-u-yanış

2005-10-21T18:57:00.000+03:00

uykusuz bir sabahın doğuşu
savaş doğar sabahıma
geceler müptela duman yoluna
müzik eksik notalarıyla
kusurlu dans anında
siyahın bana aitliği
aklım ve kısa ziyaretleri
dönüşte ekmek kırıntıları
siyah renkli sokak lambaları
utangaç sokak kedileri
ayaklarımın garip hâlleri
elimden gelen; sigara, çakmak
benden giden, esenlikler
senden bana, mutluluklar
her sabahım savaş,
her sabah, kaçan esirler
gider tek tek, akıldan...
ben son esiri savaşın
bir yanım, noksan sana
bir düş düşer, sabahıma
tek kalmışken savaşımda
kolla beni, son sabaha

...

2005-10-18T12:26:00.000+03:00

yağan yağmurlar diniyor… yerini gökkuşağına bırakıyor… birikmiş damlalar bir kavramı çağrıştırıyor… kelimelerin kifayetsizliği işte burada başlıyor... güneş buhar ediyor damlaları ve yoğun bir boşluk dilimin ucunda çırpınıyor… kanat çırpan kelimeler sıraya girmiş tek tek uçmayı ve sahibine konmayı bekliyor; işte şimdi yapraklarımın tutunmaya ihtiyacı olduğu an…

merhabanasanaona

2005-10-15T15:36:00.000+03:00

bugün üzerime soğuk esiyor; hava. içim titriyor, dışım üşüyor, ceketi giymek biraz iyi geliyor. evde olmak istiyorum. ne istediğimi bilmediğim zamanlarda hep evde olmak istediğimi fark ediyorum.

?<-neden->?

uyku ile uykusuzluk arasında gidip gelen bir hayat çarpıyor günüme. günüme tireme geliyor, gün kokuyor. bundan sonrası senin için yazıldı, evet sana; bütün gün sen beklerken hayatı, o çıkagelir akşam ve sen ordasındır. sen sadece, o seni gördüğünde varsın; o’nun hayatında. görmediği anlarda ise sen; “var da yok” sun.
senin için olan kısmı bitti.
seni geçtim sana geldim.
evet sen olmasan sanırım, çok sanırım. iyi ki varsın. ne kadar, ne olsak da nerede neler yapamasak da, sesini duymak güzel. senin hayat içinde bir yerlerde olduğunu bilmek ve seni de geçtim.
ya da geçtiğimi sandım, geçemedim bedenim sıyrıldı aklım ve yüreğim takıldı. bu yazının içindeki seni = içimdeki seni. ve hep bir yerlerde olmanı, olabilmeni, olduğunu ve bunları bilmeyi; yaşam; yürümek; sen; senin-le; el ele; durmak; beraber; ceket; ev; …;

bak ardına, sen; ardında sen

2005-10-15T00:03:00.000+03:00

bekleyeceksin ve bekleyeceksin. ve gelmeyeceğini bildiğin bir beklentiyi, bekleyeceksin; yine gelmeyeceğini bilerek, ki gelse ve gerçekten gelse bile; beklediğin anlamda gelmeyecek, o anlamı içermeyecek. ve sen; yaşadıkça, bekleyeceksin ve bekledikçe de yaşayacaksın. yaşamadan yaşayamayacağını bildiğin bir yaşam yaşayacaksın ve ardında yaş, yaşamın yaşlarla iz bırakacak. dönüp bakınca yaşamına; çıkmazlardan derin sonuçlar çıkarmaya çalışacaksın ve böyle yaşamaya devam edeceksin, zaten, şimdi de öyle değil mi? zaten her yaş, senin dönüp bakmana rağmen, yaşadıkların değil miydi? ve zaten kendimiz değil miyiz; ardına bakılınca, bulunduğu yerde olan. biz bulunduğumuz yerde olanız, istemediğimizi sandığımız istediğimiz yerdeyiz.

yaşam özgürsün; ölümle

2005-10-14T01:08:00.000+03:00

hayat; benim içinde bulunduğum; yaşam sürdüğüm, ölüme varacak. omuzlarımda yük ve kendi ilerlediğim, hüzün, dolu dolu yaşamak, acı, bilmek; ölmek. zaten ölmüşsündür; doğmuşsan. anlatmak istediğin, elbet çabaladığın, yaşam ve yürüdüğün, zaten üzüldüğün ve varacak; ölüm. yürüyorsun; ölüme. yürümek = yaşamak, yaşamda yürümek; ölüme. çatışmaların kendinle ve diğerleriyle, zaten çatışıyorsundur; yürüyorsun, ölüme. ardına bakılacak, toplam ölüm katacaktır, ardında bırakılan ölümlerdir bağlayan yaşama o da ölüme. anlam katacaktır, bilmek, bilerek -bilincin elinde- yürümek. boşluklar, boş gelecek; ölüme. bittiğin an başladığın an olacak, ölüm, ardında bırakılacak bir kişi, sen veya ben. önündekilere, yaşama tutunma sebebisin, yürüyecek ayak, -kabı kendisi kişinin; ayak ölüm, ardından ölenlerin. eğer ölmüşsen; yaşamışsındır. özgürlüğün ölümdür, orada saklıdır. ölünce özgür değil, öldüğün içindir; özgür. özgürlüğün noktası, son olan; ölüm. şimdi yaşıyorsan; ölüm elinde kalsın, sen yürüyorsun ardından başlayıp, önündekilere doğru. zaten yaşamayacak mısın, önce; ölmeden. bir elinle, yaşamı sık; boş çıksın sonuç, yürürken diğer elinde özgürlüğün kalsın; özgür=ölüm… unutma, zaten yaşıyorsan; ölüm ve yürüyorsan; yaşam. anlamlı özgürlüğün yaşandığı an; hiç hatırlayamayacağın; ölüm.

evvelden boşlamalar

2005-10-13T04:04:00.000+03:00

kitap okumayı, müzik dinlemeyi, yazı yazmayı, sanal alemi ve televizyon izlememeyi çok severim. benim boş zamanım yok. neden boş zamanım olsun ki. boş zamanlarda mı kitap okunur , müzik dinlenir, yazı yazılır. ben boş zamanlarımda işimin başında, çalışmak zorundayım. boş zamanım orada harcanıyor. harcıyorlar. üstü kalsın demiyorum. zaten sormuyorlar. boş zaman nasıl dolar. boş zaman nasıl türk lirası… türünden bir yazı değil bu. boş zamanlarımı geri verin desem olmaz. zaten benim boş zamanım değil mi? bana ait değil mi? bak saat kaç olmuş halen ayaktasın, yarın sabahki boş zamanın için yatakta olman gerekiyor.

evvel zaman içinde bir erol uyur,
zamanın evvelliğinde kendini bulur,
adına boş zamanlar uydurulur,
ve ruhuna tıkabasa,
ruhsuzluk doldurulur.

"ustura elim, dilim kanıyor"